عنوان کتاب: تبارشناسی سرکوب در رژیم‌های توتالیتاریستی و مستبد

نویسنده: علیرضا خالو کاکایی (ع. طارق)

در باره‌ی ضرورت این کتاب

 نوشتن درباره سرکوب و خشونت دولتی در عصر حاضر، دیگر نه یک فعالیت فقط آکادمیک، که نوعی کالبدشکافی زنده‌ است. ما در دورانی ایستاده‌ایم که ابزارهای سلطه، پوست انداخته‌اند. فهم این سازوکار، اولین قدم برای هر نوع کنشگری معنادار در فضای عمومی است.

سرکوب در دنیای معاصر، موجودی یادگیرنده، شبکه‌ای و تمام‌دیجیتال است. این قدرت از داده‌ها تغذیه می‌کند و روایت‌های خود را می‌سازد. از فناوری‌های نوین بهره می‌برد و در دالان‌های دیپلماسی، بقای خود را تضمین می‌کند.

بسیاری از امیدهای رایج ما با واقعیت‌های سخت سیاسی سازگار نیستند. فشارهای اخلاقی جهانی یا نسخه‌های ساده‌سازانه برای تغییر، دیگر کارآیی ندارند، ولی این نگاه، به معنای پذیرش شکست نیست. بدبینی در واقع انکار امکان‌های موجود است. این کتاب می‌خواهد «امکان»‌های جدید را کشف کند و از دل ناممکن‌ها بیرون بکشد.  

پیروزی یا تغییر، مشروط به فهم دقیق ساختار قدرت و شناخت آستانه‌های تحمل سیستم است. ما باید زمان‌بندی درست و یادگیری نهادی را بیاموزیم. بدون این درک عمیق، حتی بزرگ‌ترین شجاعت‌ها نیز به‌سادگی توسط ماشین قدرت مصرف می‌شوند. مبارزه در قرن بیست و یکم، بیش از آن‌که نبرد در خیابان باشد، نبرد منطق‌هاست.

ما از عصر دیکتاتورهای سخت و سنگی عبور کرده‌ایم. اکنون با پدیده‌ای مواجهیم که می‌توان آن را «توتالیتاریسم و استبداد یادگیرنده» نامید. این رژیم‌ها مانند از شکست‌های خود درس می‌گیرند. آن‌ها سرکوب را به کدهای برنامه‌نویسی تبدیل کرده‌اند.

قدرت واقعی امروز در نابرابری اطلاعاتی نهفته است. حاکمان بیش از آن‌که به زور متوسل شوند، از دانش خود علیه مقاومت و جامعه استفاده می‌کنند.

این کتاب توهم نجات توسط نیروهای خارجی را با واقع‌گرایی سیاسی جایگزین می‌کند. رنج کشیدن بدون داشتن اهرم فشار، در سیاست جهانی فاقد ارزش است.

هزینه‌ی واقعی برای تغییر باید در گلوگاه‌های داخلی قدرت تولید شود. بزرگترین پیام این اثر برای مقاومت ساختاری روشن است: شجاعت بدون استراتژی، تاکتیک‌های محوری و نیز تشکیلات انقلابی و رهبری مشخص، فقط سوخت ماشین سرکوب است.

این کتاب یک سلاح فکری است؛ سلاحی برای گریز از دامچاله‌های پیش‌بینی‌پذیر و ایستادگی در برابر لویاتان دیجیتال.

اگر استبداد یادگیرنده است، مقاومت باید یادگیرنده‌تر باشد. ما باید از رویدادهای پراکنده به سمت ایجاد ظرفیت‌های پایدار حرکت کنیم. گذار از هیجانات زودگذر به زیرساخت‌های تشکیلاتی، ضرورت امروز ماست.

کار ما ترسیم میدان امکان‌های موجود در امروز است. کنشگر آگاه باید خود به معمار تغییر تبدیل شود. آزادی یک اتفاق ناگهانی یا هدیه‌ای از سوی تاریخ نیست. آزادی یک دست‌آورد مهندسی‌شده و دقیق است که نیاز به طراحی دارد. ما باید یاد بگیریم که چگونه قدرت را مهار کنیم، پیش از آنکه هزینه‌های گزاف‌تری بپردازیم.